این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در تعمیق یا کاهش نابرابری های نژادی می پردازد. با کاوش در سوگیری های ذاتی در داده ها و الگوریتم های هوش مصنوعی، اثرات آن بر سیستم های اجرای قانون، مراقبت های بهداشتی، استخدام و آموزش مورد بررسی قرار می گیرد. مقاله همچنین به بررسی راهکارهایی برای توسعه هوش مصنوعی منصفانه تر و عادلانه تر، از جمله افزایش تنوع در تیم های توسعه، ارتقاء شفافیت و مسئولیت پذیری و ایجاد چارچوب های نظارتی می پردازد. در نهایت، مقاله به امید برای آینده ای می پردازد که در آن هوش مصنوعی به ابزاری برای تحقق عدالت اجتماعی و توانمندسازی جوامع به حاشیه رانده شده تبدیل شود.